نام کامل انگلیسی LEL Lower Explosive Limit است. توضیح چینی "محدودیت انفجاری پایین" است. در آشکارساز گازهای قابل احتراق، LEL به کمترین غلظت گاز قابل احتراق در هوا اطلاق می شود که هنگام قرار گرفتن در معرض شعله باز منفجر می شود که 100٪ LEL است. این یک اصطلاح فنی برای گازهای قابل اشتعال است.
محدوده گازهای قابل اشتعال عمومی 0 تا 100 درصد LEL است. به عنوان مثال، "حد انفجار پایین" هیدروژن 4 درصد نسبت حجمی است. یعنی اگر این نسبت حجمی 4 درصد به 100 قسمت مساوی تقسیم شود، نسبت حجمی 4 درصد معادل 100 درصد LEL است.
هنگامی که ارزش قابل احتراق LEL آشکارساز گاز EX به نقطه هشدار LEL 10% می رسد. این معادل محتوای هیدروژن در این زمان است که 0.4 درصد حجمی است. هنگامی که مقدار آشکارساز به نقطه هشدار 25% LEL می رسد، معادل 1% حجمی هیدروژن در این زمان است. در این لحظه دتکتور گاز قابل احتراق زنگ هشدار را به صدا در آورد.
این بدان معنا نیست که به حد پایین انفجاری رسیده است، بلکه به این معناست که اقدامات مربوطه باید انجام شود. به عنوان مثال، ابتدا فن اگزوز را برای تهویه باز کنید، سپس شیر گاز قابل اشتعال را قطع کنید و بررسی کنید که آیا گاز قابل اشتعال وجود دارد یا خیر. هشدار اولیه برای رسیدگی به موقع خطرات انفجار مفید است و می تواند تا حد امکان از خسارات جانی و مالی جلوگیری کند.
زمانی که غلظت گاز قابل اشتعال در هوا به حد پایین انفجاری خود رسید، می گوییم خطر انفجار محیط گاز قابل اشتعال در این مکان 100 درصد است، یعنی 100 درصد LEL. به عنوان مثال، حد پایین انفجاری متان 5 درصد حجمی است. یعنی اگر این 5 درصد حجمی به صد قسمت مساوی تقسیم شود، 5 درصد حجمی معادل 100 درصد LEL است. به این معنا که وقتی مقدار آشکارساز به نقطه هشدار 10% LEL می رسد، معادل محتوای متان در این زمان 0.5% حجمی است. هنگامی که مقدار آشکارساز به نقطه هشدار 25% LEL می رسد، معادل 1.25% حجمی متان در این زمان است.
اگر محتوای گاز قابل اشتعال فقط به 10 درصد حد انفجار پایینی خود برسد، می گوییم خطر انفجار محیط گاز قابل اشتعال در این مکان در این زمان 10 درصد LEL است. نظارت بر گازهای قابل اشتعال در هوای محیط اغلب به طور مستقیم درجه خطر محیطی گاز قابل اشتعال را ارائه می دهد که به صورت درصد محتوای گاز قابل اشتعال در هوا تا حد انفجار پایین آن بیان می شود: [% LEL]. بنابراین، گاهی اوقات به این نوع نظارت، "تشخیص انفجار" نیز می گویند و ابزار نظارتی مورد استفاده را "دتکتور انفجار" یا آشکارساز گازهای قابل احتراق نیز می نامند.