گازهای مسموم و مضر موجود در تونل همیشه خطر اصلی در ساخت و ساز است ، اگر ساخت و ساز مناسب نباشد ، به راحتی می توان تصادفات جدی را در ایمنی ایجاد کرد. گازهای مضر موجود در تونل به طور عمده شامل متان ، مونوکسید کربن ، دی اکسید کربن ، سولفید هیدروژن ، نیتروژن ، هیدروکربن های سنگین و ردیابی گازهای نادر است.
با توجه به خواص شیمیایی ، این گازهای سمی و مضر به دو دسته تقسیم می شوند: گاز قابل احتراق و گاز سمی.
اجزای اصلی گاز قابل اشتعال در تونل عبارتند از: متان (CH4 ، گاز) و برخی از ترکیبات آلی بی ثبات (VOC) و خطر اصلی انفجار ناشی از احتراق گاز است که باعث آسیب به اموال و زندگی انسان می شود. اما انفجار گاز قابل اشتعال باید شرایط خاصی داشته باشد. مقدار مشخصی از گاز قابل احتراق ، منبع اکسیژن و احتراق کافی. هر سه شرط ضروری است. غلظت گاز که در آن یک گاز قابل احتراق منفجر می شود ، معمولاً به عنوان حداقل حد انفجار گفته می شود ، که عموماً توسط LEL بیان می شود. گازهای قابل احتراق مختلف دارای LEL متفاوت هستند. بنابراین ، تشخیص گاز قابل احتراق به طور کلی LEL آن را تشخیص می دهد.
گازهای سمی موجود در تونل با توجه به مکانیسم های مختلف عمل بر روی بدن انسان ، به گازهای تحریک آمیز ، گازهای آسفیکالیایی و گازهای آلی سمی حاد (VOC) تقسیم می شوند.
نوع اول: گازهای تحریک کننده شامل [کلر ، فسژن ، بیفوسژن ، دی اکسید گوگرد ، اکسیدهای نیتروژن ، فرمالدئید ، آمونیاک ، ازن] و سایر گازها هستند. گاز تحریک کننده تأثیر تحریک آمیز بر روی پوست و مخاط دارد که برخی از آنها در همان زمان اثر خوردگی قوی دارند.
دسته دوم: گازهای آسفیکیایی شامل [مونوکسید کربن ، سولفید هیدروژن ، اسید هیدروسیانیک ، دی اکسید کربن ، نیتروژن ، متان ، اتیلن ، بخار نیتروبنزن ، سیانید هیدروژن] و سایر گازها است. هنگامی که این ترکیبات وارد بدن می شوند ، در سلولهای بافتی باعث هیپوکسی می شوند. شایان ذکر است که متان (CH4) همچنین می تواند یک گاز آسفیکسیاژیک باشد ، که خود هیچ سمیت آشکاری برای بدن ندارد و هیپوکسی ناشی از آن در واقع آسفکسی اکسیژن ناشی از کاهش غلظت اکسیژن در گاز استنشاق است. حلالهای حاد آلی سمی شامل هگزان ، دی کلرومتان و غیره هستند.
دسته سوم: گازهای حاد سمی حاد (VOC) سه دسته ، ترکیبات فرار آلی فوق با گازهای سمی معدنی فوق ، همچنین به سیستم تنفسی انسان و سیستم عصبی و برخی سرطان زا مانند بنزن آسیب می رساند. از آنجا که بیشتر ترکیبات آلی مواد قابل احتراق هستند ، تشخیص ترکیبات آلی مورد استفاده برای تشخیص انفجار آنها ، اما حداقل حد انفجار ترکیبات آلی به مراتب بیشتر از مقدار MAC (حداکثر غلظت مجاز در فضا) است. به عبارت دیگر ، آزمایش سمیت ترکیبات ارگانیک لازم و لازم است. مانند N-Hexane ، Dichloromethane و غیره. با این حال ، معمولاً ارزش آن است که غلظت حد انفجاری پایین (LEL) گاز حاصل نشود. سمیت آن قبلاً به بدن انسان آسیب رسانده است ، بنابراین برای تشخیص ترکیبات آلی (VOC) ، ابتدا باید سم را آزمایش کنیم و سپس انفجار را آزمایش کنیم.
در حال حاضر ، وقتی انواع آشکارسازهای گازی را انتخاب می کنیم ، هنوز مشکلات زیادی وجود دارد که در آن آشکار می شوند:
الف) تشخیص گازهای قابل احتراق از گازهای سمی مهمتر است.
ب) تشخیص گازهایی که ممکن است باعث مسمومیت حاد شود از گازهایی که ممکن است باعث مسمومیت مزمن شود ، مهمتر است.
برای انواع مختلف مناسبت های مختلف تولید و الزامات آزمایش ، انتخاب ردیاب گاز مناسب هر شخصی است که در زمینه ایمنی و کار تولید می شود باید توجه زیادی کند.
اگر متان و سایر آلکان های کمتر سمی بیشتر باشند ، انتخاب یک ردیاب گاز قابل احتراق بدون شک بهترین انتخاب است. این تنها به این دلیل است که اصل ردیاب گاز قابل احتراق ساده و به طور گسترده ای مورد استفاده قرار می گیرد ، بلکه ویژگی های نگهداری و کالیبراسیون مناسب را نیز دارد. در صورت وجود گازهای سمی مانند مونوکسید کربن (CO) و سولفید هیدروژن (H2S) ، باید یک ردیاب گاز خاص برای اطمینان از ایمنی کارکنان ترجیح داده شود. اگر گازهای سمی و مضر تر ارگانیک تر باشد ، با در نظر گرفتن غلظت کم که ممکن است باعث مسمومیت انسان شود ، مانند معطرهیدروکربن ها ، هیدروکربن های هالوژنه ، آمونیاک (آمین) ، اترها ، الکل ، استرها و غیره ، باید ردیاب فوتونیزاسیون (PID) را انتخاب کند و کاملاً از ردیاب گاز قابل احتراق برای مقابله با آن استفاده نمی کند ، زیرا ممکن است منجر به تلفات شود. اگر انواع گاز انواع مختلفی از گاز را پوشش دهد ، انتخاب یک ردیاب گاز مرکب ممکن است با نیمی از تلاش ، دو برابر به نتیجه برسد.
ردیاب چند گاز ثابتبه طور گسترده در زمینه تونل ، پرس و جو مورد استفاده قرار می گیرد.