بسیاری از انواع و مدل های آشکارساز آلارم گاز قابل احتراق وجود دارد، اما اصل مدار اصلی آنها یکسان است، بنابراین روش های استفاده و نگهداری آن مشابه هستند. در زیر روشهای استفاده و نگهداری مقدمه هستند:

(1) عمر عناصر تشخیص و عناصر جبران معمولا 3 تا 5 سال است.
(2) در شرایط استفاده مناسب و نگهداری مناسب، عمر مفید آن می تواند طول بکشد.
(3) برای آلارم با دکمه های تست، دکمه تست باید یک بار در هفته فعال شود تا بررسی شود آیا سیستم زنگ خطر طبیعی است یا نه. هر 2 ماه صفر و محدوده زنگ را بررسی و کالیبراسیون کنید.
(4) همیشه آشکارساز برای جریان آب تصادفی را بررسی کنید . هنگام تشخیص ابزار، پوشش دریچه هوای آشکارساز باید برداشته شود و برای جلوگیری از انسداد پاکسازی شود.
(5) آشکارساز تجهیزات انفجاری است و نباید فراتر از محدوده مشخص شده استفاده شود . آشکارسازها نباید در شرایط حاوی گوگرد استفاده شوند. آشکارساز باید تا آنجا که ممکن است تحت شرایطی که غلظت گاز قابل احتراق پایین تر از حد پایین انفجار است استفاده شود، در غیر این صورت، ممکن است اجسام را سوزاند.
( 6) آشکارسازهای نیمه هادی سیم داغ در شرایط کمبود اکسیژن نباید استفاده شود . از مقدار قابل توجهی گاز احتراق استفاده نکنید.

هشدار گاز قابل احتراق یک آشکارساز است که به غلظت گاز تک و یا چندگانه واکنش داده می شود. آشکارسازهای گاز قابل احتراق می توانند به نوع کاتالیزوری و نوع نوری مادون قرمز طبقه بندی شوند. آشکارساز گاز قابل احتراق کاتالیستی از تغییر مقاومت سیم پلاتین فلز مقاوم در برابر حرارت استفاده می کند تا غلظت گاز قابل احتراق را اندازه گیری کند. هنگامی که گاز قابل اشتعال وارد آشکارساز شود، واکنش اکسیداسیون (احتراق فایقی) را بر روی سطح سیم پلاتین ایجاد می کند و گرما تولید شده دمای پلاتین را افزایش می دهد، در حالی که مقاومت سیم پلاتین تغییر می کند.













